හදවතට හැකිය පුපුරන්න

අහසට හැකිය ගුගුරන්න
සයුරට හැකිය වැලපෙන්න
හදකට හැකි ද පුපුරන්න
ඔව්
හදකට හැකිය පුපුරන්න

දරු පෙමක් අභියසක
සඳ වුනත් පොඩි තිතක්මය
තාත්තෙක් අභියසක
පුතෙක් හරි විශාලය

තාත්තෙක් වීම
පළමු උණුසුම් හැඟුම
මුල්ම පය තැබුම
ලොවම ජයගත් මොහොත

පැතුම් පොදි බොහොම
පැයට හැතැක්ම වේගයෙන් වැදින
නිසොල්මන් වූ සිහින
සේලයින් බිදුවටම එක්වුන

විශ්වයම එකමිටට
අල්ලා දිය හැකිය පුතුට
තාත්තෙක්ගේ හදකට හැකිය
පුතෙක් වෙනුවෙන් පුපුරන්න
ඒත්
තාත්තෙක්ට බැරිය
පුතුගේ දෙන ඔසවන්න

පැය දෙකක පමාවකි
පුතු ගිය ලොවට යන්න
හදවත පලාගිමි
පුතු සමඟ අවසන් ගමන් යන්න

රතු කොඩි සහ කහ සිවුරු

අපේ උන්ම දහසක් දෙනා
මහමඟ ටයර් උදුරේ පිළිස්සූ
දවා අළු කළ
කාකි කැමාවට
නිල් මානෙල් පැලැන්දූ
රතු කොඩි
සහෝදරවරු

පිරිත් පැන් ඉස
ගමින් ගම පිරිත් නූලෙන්
T-56 ය කොකාට ඇමිණූ
කහ සිවුරු
බුදුවරු

ඔව් රත්නේ, හොඳම දේ දරුවන්ට

 













(රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ කවියක් ලියා ඇත ජනරළට පුවත්පතට 'හොඳම දේ දරුවන්ට' )

හොඳම දේ දරුවන්ටමයි රත්නේ
ඒ ගැන කිසි පහරක් නැත්​තේ
කැකුළු මල් කළු බඹරු තළන අරුමේ
මේ දැන්දෝ දුටුවේ ගාලු කොටුවේ රත්නේ

ශිව ලිංගමද තවම හීනෙන් පෙන්නේ
සෙවල පෙරනා කෙසර ලිංඟ නැතිවද දකින්නේ
කොනේෂ්වරීගේ හඩ කවදද රත්නෙට ඇසෙන්නේ
ඒහෙව් ර​ටක කොහොමද රත්නේ
හොඳම දේ දරුවනට දෙන්නේ

පිරිත් පැන් වඩන විට සඟුන්
රත්නේ ලිව්වා මතකද
ආයුරඛ්කන්ත ආවඩන්
ඒ මහා පිරිත් පැන් බලෙන්
රත්නෙගේ ආයුෂත් අරන්
රණවිරු පෑ බලෙන්
උතුරේ මල් මිලිනවුනිද මොන තරම්

උතුරේ රැඟු බඹරු දැන්
දකුණේ රත්නේ
දකුණේ මල් තලන විට
ඇහැරෙයි රත්නෙගේ කවි වරුණේ

කල්වාරියේ කන්ඳ මුදුනටම එන්න රත්නේ හැකිනං
යෝබ බල පැතූ මහා රණවිරු සෙනගත් අරං
වෙඩ්ඩා තැනූ ලිඟු මාලය අතදරං
පළදන්න මම ඉන්නවා කන්ඳ මුදුනේ මඟ බලං

කාලය කෙතරම් සොඳුරුද..මිහිරියේ

අපි ආයේ මේ පාරේ
හමුවන්නේ කොහොමද
අපි අපිට ගසාගත්
වචන ගල්
පය පැටලිලා
ඇද වැටෙයි අපිම
දෙනෝදාහක් මැද

ආදරය ඉරාගෙන ටක්කෙටම දෙකට
බෙදාගෙන යමු දෙපසට
හදාගත් හීන
බෙදාගෙන වෙන වෙනම
ඉරාගමු හරි මැදින්
පොටෝ එක
ගොල්පෙස් පිට්ටනියේ මැද
කිටිකිටියේ බදාගෙන උන්න

තර්ක විතර්ක කලු ​කෝටයට
දෙන්න ඔබේ සුරත
උදුරා දමන්න
ඔය මංගල මුදුව

හදාගත් හීනය
බෙදාගෙන
බදාගෙන උන්නු
කාලයක නිමාවිය
හදවතේ හීල්ලුම් දාරගෙන
තන තනිම 
යමු දෙමග
අතීතයේ නටඹුන් බලාගෙන

කවියක් නොවේ බං මේ

බැටන් පහර එක පිට එක වැද
ඇසල සඳ මොර දෙයි
ලේ පැල්ලම් විසිරි ඇත
ඒ විසල් අහස මත
ලේ පිළී ඟඳ පමණි
හමන්නේ දසත

ගව්ගනන් දුරවුනත් සඳට
පෙම් කවි ලියන්නෙත් ඒසඳට
සඳකට විරිතට අකුරු ගලපන උන්ට
දෙමළනම් සඳ වුනත් දුර වැඩී ඒ  මිනිසුන්ට

කවියක් නොවේ බං මේ
හූල්ලන  ඉකියක්ය සිරවුණ
කවිකම වුනත් මොකට
අකුරුවලිනුත් ලේ ගලන කලෙක

හිස්ම හිස්
සුදු කඩදාසි මත
වැතිර සිටින
හිස්ම හිස්
හැගීමකි

ඉකිගසන
ලේ ගලන
අවසන් සුසුම යදින අදින

කවියක් නොවේ බං මේ
හූල්ලන ඉකියක්ය  සිරවුණ


Photo Credit - JDS 

'නිදහස' මොන බිජ්ජක්ද ඕක

ඔබලාට කිව යුතු වන්නේ “ සියලුම දෙනා සෑම ආකාරයේ දඬුවම් හා වන්දි ගෙවා අවසානය“ යන්නය 
උදය ආර්. තෙන්නකෝන්

සම්මා සම්බුදු මහතුනි
සියලු දෑ සිදුව ඇත
වෙනස් කළ නොහැකි ලෙස
ඔබ සහ අපි යැයි
ඉද්ද ගැසූ ඉරකින් වෙන්කොට
ඉතිහාසය පුරාවට
යලි නොවෙනස් ලෙස

අච්චු තැබූ දා සිට
අම්මගේ පදයෙන් වැඩ අල්ලා
පරයා
ජඩයා
වේසිගේ බල්ලා
දේශද්‍රෝහියා
තවම අවසන් නොමත
නොනැවත් ගලන
නෙක නෙක  ඔබ පිනවන වදන්

සම්මා සම්බුදු මහතුනේ
නුඹලා ශ්‍රද්ධවන්තයෝම
වන්නාහ

අල්තාරයේ
කුරුසියේවත් ගසන්නට
අප කවුද?

ද්‍රෝහීන්ය...

දමා ගසන්න ඒ සියලු ගල්
පව්කාර සිරුරු
කීතූ කීතු වී යන තුරුම
ඔබලාගේ ශ්‍රද්ධ වූ හදවත්
සුවෙන් සැනහෙන තුරුම

සම්මා සම්බුදු මහතුනේ
එපා ඔබේ ශ්‍රද්ධ වූ
උගුරු දඬු
ලේ රහ කර ගන්න
"දේශපාලන සිරකරුවන් වහා නිදහස් කරන ලෙස"

'නිදහස' මොන බිජ්ජක්ද  ඕක
“ සියලුම දෙනා සෑම ආකාරයේ දඬුවම් හා වන්දි ගෙවා අවසානය“

'නිදහස' මොන බිජ්ජක්ද  ඕක

දැන් ඔබ යළිත් දමාගසන්න
ශ්‍රද්ධ වූ මහතුනේ 
සනසා සතපා ගන්න
ඔබේ ශ්‍රද්ධ වූ සිත

එළියට  පැමිණි  දා සිට
අම්මගේ පදයෙන් වැඩ අල්ලා
පරයා
ජඩයා
වේසිගේ බල්ලා
දේශද්‍රෝහියා
තවම අවසන් නොමත
නොනැවත් ගලන
නෙක නෙක  ඔබ පිනවන වදන්

'නිදහස' මොන බිජ්ජක්ද  ඕක

අවසන් දි ඇය නික්ම ගියා ය.

සංසාරේ පුරුද්දට
වස්සානේ ඇවිද්දුව
හන්තානේ පාමුලදි
ඇසට ඇස ඇමිණුව

අවසන් ඉඟිය ඇස් මතින් දී
අවසන් කවියක පදපේලී අතර සැගවී
අවසන් සුසුම ළයට පොදි  බැඳ දී
අවසන දී ඈ ගියා ය...

මන්දාරම් අහස් කුස අසල
නින්නාද දෙන විහඟුන් පවා ගල්ව
එකම එක් ඇසිල්ලක් නොසෙල්වී උන්හ
ගලහ පරෙන් ඇය බොදව යන තුරුම

මැයි මාසයේ මුලදි ගැබ්බරව
මල් වැසි වලින් දෝවනව
මැයි මාසේ අගදි බිමහෙලුව
කහපාට මල්වැස්ම මත
සලකුණුව තිබුණි
ඇය නික්ම ගිය වග

සිහිල් සුළගක් පැමිණ
මල් පාවඩය රැගෙන
ගියේ යන්නටම
ඇගේ අවසන් සළකුණුද රැගෙන

රිදුමක සළකුණුය හදවතේ
ඉකියක් සිරව ඇත ළය මතේ
කඳුළක් පුපුරවා ඇස් කොනේ
අවසන දි ඇය නික්ම ගියා ය